หงุดหงิดครับ หงุดหงิดตัวเอง

สองสามวันนี้รู้สึกแย่มาก เลยขออัพเรื่องแย่ๆ หน่อยนึง

เรื่องเริ่มจาก เพื่อนคนนึงครับ เป็นเพื่อนแถวบ้าน อายุเท่ากัน เราโตมาด้วยกัน

เธอเป็นผู้หญิงครับ

อย่างเข้าใจผิดนะครับว่าผมชอบเธอ เราโตขึ้นมาด้วยกันในฐานะ "พี่ น้อง" 100% ครับ

เรามีนิสัยคล้ายๆ กัน มีความคิดเหมือนๆ กัน 

เรียกได้ว่าผมเหมือนมีพี่สาวอีกคนหนึ่ง ทำไมเธอถึงเป็นพี่สาวน่ะเหรอ? 

เพราะเวลาผมมีปัญหาอะไร ก็มักจะไปปรึกษาเธอเสมอ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กเท่ามดกัดหรือเรื่องใหญ่ระดับชาติ

บางทีจะคุยเรื่องปัญหากับเธอมากกว่าพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองซะอีก 

และเธอมักจะทำให้ผมมีกำลังใจทุกครั้ง ถึงแม้ว่าปัญหานั้นมันจะยังไม่ได้ถูกแก้ แต่พลังใจก็กลับคืนมาเต็มร้อย

ผมโทรไปหาเธอทุกครั้งที่เครียด ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน แม้แต่ตอนตีสาม เธอก็ยังตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ ฟังทุกอย่างที่ผมพล่ามออกมาด้วยความไม่สบายใจ และให้คำปรึกษาดีๆ เสมอ

วันไหนที่ผมร้องไห้ เธอจะยังเข้มแข็ง และก็คอยปลอบใจอยู่เสมอมา 

เรียกได้ว่าผมผูกพันกับเธอมาก ในฐานะพี่น้องคนหนึ่ง 

แต่เมื่อวานนี้ เธอมีปัญหา เธอโทรมาหาผม เธอบอกว่าอยากเจอผม

ผมเลยบอกให้เธอมาที่บ้าน เพราะงานเยอะมาก

แล้วเธอก็มา .... เธอร้องไห้

เธอมีปัญหากับทางบ้าน ชนิดที่ว่าร้ายแรงขนาดมีสิทธิที่จะทำให้เธอต้องออกจากบ้านเลยทีเดียว

เธอระบายทุกอย่างออกมา น้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตาของเธอ บ่งบอกว่าเธอกำลังแย่.. แย่มาก 

ผมฟังเธอ แล้วน้ำตาผมก็เริ่มไหล

ผมเอามือปาดน้ำตาตัวเอง บอกกับตัวเองว่า เราต้องเข้มแข็ง

เธอถามผมว่า เธอควรจะทำยังไงดี..... ผมได้แต่นั่งนิ่ง คิดอะไรไม่ออก

ช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย...?

เธอบอกว่า เธอคงจะต้องไปจากบ้าน ไปอยู่ที่อื่น

น้ำตาผมเริ่มจะไหลอีกครั้ง แต่ก็ยังเรียบเรียงคำพูดถามเธอได้ว่า แล้วเธอจะไปไหน

เธอตอบว่าไม่รู้ อาจจะเป็นบ้านญาติ

ผมถามต่อว่า แล้วเรื่องเรียนล่ะ

เธอบอกว่า ไม่รู้ คิดอะไรไม่ออก

เธอร้องไห้จนพูดไม่ออกอีกครั้ง ผมก็ได้แต่ลูบหัวเธอ และร้องไห้ตามเธอไปด้วย

ผมรู้ว่าเธอคงอยากได้ยินคำปรึกษาดีๆ จากผม แต่ผมกลับช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย

ทั้งๆ ที่ผ่านมา เธอเป็นคนที่ช่วยผมมาตลอด แต่วันนี้ ผมทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้

ได้แต่ร้องไห้

จนถึงวันนี้ ยังรู้สึกเสียใจ

ยังรู้สึกอยากจะด่าตัวเอง

ทำไมเราถึงอ่อนแอขนาดนี้? 

คืนพรุ่งนี้เธอจะไป เธอสัญญาว่าจะมาบอกลาผม เธอจะมาบอกผมว่าเธอจะไปไหน

และเธอก็ไม่ได้บอกใครนอกจากผม

เธอบอกให้ไปเยี่ยมเธอบ้าง

เธอบอกว่า ไม่นานผมคงจะลืมเธอ.... ผมเริ่มจะร้องไห้

ผมบอกเธอว่า เธอเป็นคนสุดท้ายจริงๆ ที่ผมจะลืม

เธอยิ้ม แล้วลูบหัวผมที่กำลังร้องไห้

เธอบอกว่า ไม่ต้องห่วง กินข้าวเยอะๆ ดูแลตัวเองดีๆ นะ

แล้วเธอก็เดินกลับบ้านไป 

ผมไม่อยากให้คืนพรุ่งนี้มาถึงเลย

ไม่อยาก ไม่อยากจริงๆ.... 

Comment

Comment:

Tweet

Super inrtomafive writing; keep it up.

#4 By GwrIawUDhOlU (85.25.246.62, 109.203.105.174) on 2013-08-09 13:16

อ่านแล้วจะร้องตามเลย

มาอ่านบล็อกแกทีไรได้อะไรดีๆกลับไปเสมอเลย

#3 By *|BeTtY|* (58.8.126.203) on 2008-07-10 12:55

การร้องไห้ไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอนะแก

ชั้นว่าการที่แกได้รับฟังพี่เค้าอ่ะ ก็ถือว่าแกได้ช่วยเค้าอย่างหนึ่งแล้ว

#2 By ++Rene_Reclu$e++ on 2008-06-22 23:43

ว้า ไม่ไปไม่ได้เหรอ