บล็อกของอั้ม !

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวานครับ พอดีมีธุระกับตั้ม คือต้องไปเอาของจากตั้มนิดหน่อย เลยต้องไปแถวๆ บ้านตั้ม

ก่อนหน้านั้นคุย msn กันอย่างดีเลยครับว่าจะไปยังไง ตอนแรกตั้มบอกขึ้น BTS จากหมอชิตมาลงอ่อนนุช แล้วต่อรถเอา ผมเลยถามไปว่า บ้านอยู่แถวไหนล่ะ ตั้มก็บอกว่าสำโรง

อ้ะ สำโรง รถเมล์ 545 ผ่านนี่หว่า แถมสายนี้ผ่านหน้าบ้านเรากับหน้า ม.เกษตร ด้วย แจ่มเลยครับ แวะไปอ่านหนังสือที่ ม. ก่อนค่อยไปก็ได้ เลยบอกไปว่าจะไปรถเมล์นะ

ตั้มตอบกลับมาว่า "มันนานนะ พี่อั้ม"

อืม.. มันก็คงนาน แต่ไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง ผมยังไม่ฟังครับ จะนั่งรถเมล์ให้ได้ เพราะมันถูก

ลืมนึกไปว่า BTS อ่อนนุช นี่มันสุดสายเลยนะนั่น... ถ้านั่งจากหมอชิตไปเนี่ย..........

เมื่อวานออกจากเกษตรราวๆ 5 โมงเย็นครับ ออกมาหน้า ม. ได้ขึ้นรถพอดีเลย แถมได้นั่งด้วย โชคดีอะไรอย่างนี้ ว่าแล้วก็ยัดหูฟังเปิดเพลงเลยครับ กะว่าจะนอนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึง

รถที่ขึ้นเนี่ยเป็นรถเมล์ปรับอากาศ 545 สีเหลืองๆ ครับ รู้สึกว่าเป็นรถที่พึ่งจะอัพเกรดเข้ามาใหม่แทนรถปรับอากาศสีน้ำเงิน เวลานั่งรู้สึกว่าเบาะแข็งๆ ยังไงไม่รู้ครับ แบบเก่านั่งสบายกว่า แต่ก็เอาเถอะ ได้นั่งก็ดีแล้ว เวลาแบบเย็นๆ ช่วงเลิกงานแบบนี้

กระเป๋าเดินมาเก็บตั๋วตามปกติครับ มารยาทดีด้วย เลยบอกไปว่าไปซอยแบร์ริ่ง ค่าโดยสาร 21 บาทครับ แพงเหมือนกันนะ แล้วก็บอกกระเป๋ารถเมล์ไปด้วยครับว่า ถึงป้ายแล้วให้บอกด้วย

"ได้ค่ะ ถ้าไม่ลืมนะคะ"

"มันไกลขนาดลืมเลยเหรอครับ" อันนี้ผมถามแบบจริงใจนะ ไม่ได้กวนส้นกระเป๋า

"กว่าจะถึงราวๆ สามสี่ทุ่มมั้งคะ ประมาณนั้นแหละ"

ผมหัวเราะตอบครับ นึกว่าเค้าคงพูดเล่น รถเมล์อะไรวิ่งรอบเดียวเป็นสี่ห้าชั่วโมง ว่าแล้วก็งีบหลับไปเลยครับ

ตื่นมาอีกทีฟ้ามืดหมดแล้วครับ หยิบมือถือออกมาดู โอ้ .. บร้ะเจ้า หนึ่งทุ่มครึ่ง นี่เลยป้ายมารึยังเนี่ย ผมลุกลี้ลุกลนหันมองหากระเป๋ารถเมล์ ที่ไหนได้ กระเป๋ารถเมล์คนเก่งนั่งอยู่ข้างผมนี่เอง ผมหันมองรอบๆ ตัว รถค่อนข้างจะโล่งแล้ว สงสัยใกล้จะสุดสายแล้วมั้ง

"เอ่อ เลยป้ายซอยแบร์ริ่งหรือยังครับเนี่ย พอดีผมเผลอหลับไป" ผมหันไปถามกระเป๋า

"ยังหรอกค่ะ อีกไกล นี่ยังไม่พ้นลาดพร้าวเลย แต่กำลังจะหลุดแล้วมั้งคะเนี่ย"

"เอ้อ จะพ้นลาดพร้่าวแล้ว ไฟแดงหน้าเนี่ย" คนขับพูดย้อนหลังมา ลืมบอกครับว่าผมนั่งหน้าสุดแถวหลังคนขับ

"หลับต่อก็ได้นะคะ อีกนาน" กระเป๋าหันมาพูดกับผมอีกรอบ

"ไม่เป็นไรครับ นอนพอแล้ว ฮ่าๆ" ผมพูดไปหัวเราะไป แล้วหยิบหนังสือที่จะสอบวันต่อมาขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา คิดว่าอ่านจบบทที่เหลือก็คงถึงพอดี

ที่ไหนได้ หมดเล่มแล้วครับ ผมหยิบมือถือมาดูเวลาอีกครั้ง สองทุ่มสิบห้า ชิท..... อีกไกลมั้ยเนี่ย รถก็ไม่ได้ติดอะไรมากมาย คือตอนนี้นั่งจนก้นชาแล้วครับ (แถวหน้าเวลานั่งมันต้องยกขาขึ้นนิดหน่อย แต่ให้ยกนานๆ แบบนี้มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน)

ผมหันไปถามกระเ๋ป๋าอีกครั้งครับว่าถึงรึยัง

"ราวๆ สามทุ่มแหละค่ะ วันเนี้ย นี่เร็วนะคะ ปกติถึงราวๆ สี่ทุ่ม"

จริงเหรอเนี่ย ไม่อยากเชื่อเลยครับ นั่งรถจากเกษตรไปสำโรงนานกว่านั่งจากกรุงเทพไปพัทยาอีก

ผมนั่งพิงหน้าต่าง ไม่รู้จะทำอะไรต่อดี หนาวก็หนาว เลยหลับไปตอนไหนไม่รู้ครับ รู้สึกตัวอีกทีคือกระเป๋ามาสะกิด

"ป้ายหน้านี่แหละค่ะ" ผมหยิบมือถือขึ้นมาอีกรอบ สามทุ่ม.. ตรงเป้ะ

"ขอบคุณมากนะครับ" ผมหันไปขอบคุณกระเป๋าแล้วเตรียมลงจากรถ

"ไม่เป็นไรค่ะ" กระเป๋ารถเมล์ยิ้มตอบผม นี่แหละมั้ง ที่เค้าเรียกว่า ยิ้มสยาม รู้สึกดีกับน้ำใจที่คนเรามอบให้กัน แม้มันจะแค่ เล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม

ผมเดินลงมาที่ป้ายรถเมล์ โทรหาตั้ม เอาของ และก็กลับ ใช้เวลา 15 นาทีเท่านั้น...

คุ้มมั้ยเนี่ย นั่งรถมา 4 ชม.รวด

"ผมบอกแล้วว่าช้า" ตั้มบอกผมอีกรอบ คราวนี้เชื่อแล้วครับ เชื่อสนิทใจเลย

ขากลับผมนั่ง BTS กลับเลยครับ จากบ้านตั้ม กลับมาหมอชิต และต่อรถมาที่นนทบุรี ชม. เดียวเท่านั้น จ่ายแพงกว่า 40 บาท.. เฮ้อ

คุ้ม...... มั้ง?

ปล ใครที่ว่างๆ จะลองนั่งรถเมล์เล่นก็ได้นะครับ เพลินดี แต่แนะนำให้นั่งรถแอร์ และเอาเสื้อกันหนาวไปด้วย

ปล2 ยังสอบไม่เสร็จครับ แต่อยากจะอัพ