บล็อกของอั้ม !

ปั้นกล้า camp # 1 เขาใหญ่ ณ ไทยแลนด์

ว่ากันด้วยเรื่องค่ายอีกแล้ว

เริ่มล่ะนะ

ในฐานะ staff คนหนึ่ง

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ช่วยให้ค่ายนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี ถึงเราจะโดดประชุมบ่อย (555+) แต่สิ่งที่อยากให้รุ้คือเราอยากที่จะจัดค่ายนี้เหมือนๆ กับทุกคน ยิ่งได้รู้ว่าเราติดพี่เลี้ยงตัวจริงยิ่งตื่นเต้นใหญ่เลย เพราะถึงจะเคยเป็นพี่เลี้ยงค่ายอื่นๆมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้มาเป็นพี่เลี้ยงให้น้องๆ เกษตรด้วยกันเอง ตื่นเต้นจริงๆ

ในช่วงเตรียมงานบางเวลา เรารู้สึกไม่ค่อยดีเลย อาจจะเพราะมีข่าวแย่ๆ เกี่ยวกับค่ายเราออกไป ขอไม่พูดถึงคนปล่อยข่าวแล้วกัน แต่คือเรารู้สึกว่า ค่ายเรากำลังจะล่ม เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว

แต่พอเราพูดสิ่งที่เราคิดจริงๆออกไป เรารู้สึกดีมากเลยนะ ที่เพื่อนๆ หลายคนคิดเหมือนเรา ทั้งส้มโอ เบตตี้ เต้ย มีน และคนอื่นๆด้วยมันเราให้เราหาคนที่เราอยากจะระบายได้ว่ะ คือเราไม่ได้เห็นเพื่อนเป็นโถส้วมนะ แต่สิ่งที่เราพูดถึงคนๆนั้นออกไป คือสิ่งที่เราคิดมานานแล้ว แค่ไม่ได้พูดเท่านั้นเอง (ทั้งไม่ได้พูด + ไม่อยากพูด + พูดไม่ได้)

สิ่งที่เราได้ทั้งช่วงเตรียมงาน + ตอนไปค่ายเลยคือ เหนื่อยมาก แต่พอได้หัวเราะ ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรี่ยวแรงมาจากไหน คงเป็นเพราะมันสนุกล่ะมั้ง ที่ทำให้เรายังยืนอยู่ได้ ทั้งๆ ที่ตาจะปิดอยู่แล้ว (แรงที่มี = คาราบาว + M 150 + กาแฟ)

ในฐานะ staff คนหนึ่ง เราดีใจ และภูมิใจมากๆเลย ที่เห็นเพื่อนๆ ทำเพื่อค่ายนี้ รักค่ายนี้แบบที่เรารัก ทุกคนเต็มที่จริงๆ ไม่ว่าจะนอนดึกขนาดไหน ก็ตื่นเช้ามาทำกิจกรรมกันได้แบบไม่กลัวง่วงเลยล่ะ มันทำให้ความกังวลของเราหายไป ก่อนที่จะมาค่ายนี้ เราเคยแอบคิดว่า มันจะดีเหรอวะ มาทำงาน Coo กับพฤกษศาสตร์เนี่ย แต่พอผ่านค่ายนี้ เราก็รู้เลยว่า เราเลือกไม่ผิดจริงๆ เพราะผลงานที่ออกมานั้น น่าภูมิใจมากๆเลยล่ะ

ถึงแม้ค่ายนี้จะมีปัญหาบ้าง เพราะมันเป็นครั้งแรก แต่ก็เป็นปัญหาที่ตั้งอยู่บนความสำเร็จ ขอขอบคุณน้องๆ ที่มาค่ายขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่ให้ความช่วยเหลือ ขอบคุณรุ่นพี่ที่ยังไม่ลืมพวกเรา และขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน ที่ทำงานช่วยกันตั้งใจทำค่ายครั้งนี้ให้สำเร็จ ให้ไม่เป็นไปตามความต้องการของใครบางคนขอบคุณจริงๆ

ในฐานะพี่เลี้ยงคนหนึ่ง

ขอบคุณน้องๆทุกคนนะครับที่มาค่ายครั้งนี้ ค่ายนี้จะไม่เป็นค่ายได้เลย หากขาดน้องๆไป

ถึงสีเหลือง สีของพี่เอง

น้องๆสีเหลืองทุกคนน่ารักมากเลยนะ ถึงบางคนจะพูดมาก บางคนพูดน้อย แต่ทุกๆคนก็ให้ความร่วมมือดีมากๆเลยในการทำกิจกรรมทุกๆอย่าง สีเรานี่ staff กิจกรรมชมมาเยอะเลยนะว่าทำกิจกรรมกันได้เร็วมากเลยล่ะ คงไม่เกี่ยวกับพี่ล่ะเนอะ คงเป็นเพราะน้องๆ เก่งกันนั่นแหละ 555+

ค่ายนี้พี่ยอมรับว่าเหนื่อยสุดๆ เท่าที่เคยเป็นพี่เลี้ยงมา แต่ก็สนุกมากๆเลย ถ้าพี่ทำอะไรให้น้องคนไหนไม่พอใจ ก็ขอโทษด้วยนะครับ

สิ่งที่พี่พยายามที่จะบอกน้องคือ พี่อยากให้น้องๆ ทุกคนเก็บเกี่ยวความทรงจำที่ดีนี้ไว้ให้มากที่สุด เพราะเราไม่เคยรู้เลยว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง เราอาจที่ต้องยืนอยู่คนเดียวบนทางเดินของตัวเอง มันอาจจะไกลแสนไกล อาจจะมีขวากหนาม แต่ความทรงจำดีๆ นี่แหละที่จะเป็นสิ่งค้ำจุนให้เรายังสู้ต่อไป วันไหนที่รู้สึกทุกข์ใจ ขอให้ลองย้อนกลับมามองในทางที่เดินผ่านมา แล้วจะพบว่า ความสุขนั้น ยังอยู่ในความทรงจำของเรา และยังคงอยู่ในใจของผู้ที่แสวงหามันเสมอนะครับ

ขอบคุณ ป่าน ทำให้สีเรามีสีสันขึ้นเยอะเลย

ขอบคุณ ณิน พูดเยอะๆ ก้อได้น้า พี่ไม่กัด

ขอบคุณ เมย์หวังว่าคงประทับใจค่ายนี้นะ

ขอบคุณ อัย ที่ขยันล้อพี่จริงๆ 555+

ขอบคุณ มื้นท์ ขอโทดที่พี่เซ็นเฟรนชิบให้ผิดคน - -

ขอบคุณ ตี้ นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว

ขอบคุณ มุก ระวังสุขภาพด้วยนะ

ขอบคุณ แนท น้องหัวเราะได้ใจมาก

ขอบคุณ โจ้ เหยียบขาแล้วฝาเปิด 555+ (อ่ะ ล้อ เล่น)

ขอบคุณ โอห์ม เขียนถูกแล้วนะคราวนี้

ขอพูดอีกครั้ง

พี่ไม่รู้ว่าพี่เป็นพี่เลี้ยงที่ดีหรือเปล่า

แต่น้องทุกคน ยังเป็นน้องที่ดีของพี่เสมอ

แล้วพี่จะเก็บค่ายครั้งนี้ ไว้ในความทรงจำดีๆ ตลอดไปครับ

มอบเพลงนี้ให้น้องทุกคนนะ

อยากขอเวลา (ปั้นกล้า camp#1)

ก็คิด ว่าสักวันนั้น เราต้องจากกัน
ก็คิด ว่าความฝัน ที่มีร่วมกันนั้น จะหายไป
ก็รู้ ว่าตัวฉัน คงจะยังให้เธอนั้นอยู่ไม่ได้
ก็รู้ว่าเรานั้น จะไม่กลับมา เป็นเหมือนเดิม

อีกไม่นาน คงต้องห่างกันไป
อีกไม่นาน คงไม่มี เรา

อยากขอเวลา ย้อนคืนกลับมา ที่เดิมที่เรามีกัน
อยากให้ช่วงวันแห่งฝัน ที่มีเธอนั้น ยืดยาวต่อไปอีกนิด
หากแม้นฉันมีพลัง จะดึงความฝัน ความอัศจรรย์ตรงนี้
เก็บใส่กล่องแห่งความทรงจำที่ดี เก็บไว้ในหัวใจ

ปล ย้าย blog ไปที่ space แล้วนะ สำหรับ entry นี้ คงเป็น entry สุดท้ายของ exteen แล้วล่ะ

บะบาย แล้วถ้าลืมพาส space จะกลับมานะ

http://spaces.msn.com/xzodust/

space เรา ^ ^

มาอัพแล้วล่ะ ดองนานมากมาย

Happy Birthday

ไม่ได้ใครที่ไหน กุเองงงง วันเกิดกูเอง เพิ่งผ่านไป 555 แก่ขึ้นอีกปีละเรา นะแก่ขึ้นก้อต้องไปทำบัตรอ่า ไปทำกะเจ้าหน้าที่จังหวัด ตอนทำอ่าไม่เท่าไหร่ แต่ตอนถ่ายรูปอ่าดิ ไม่อยากจะบอกเลย

"น้องคะเงยหน้าสิคะ"

"เชิดค่ะเชิด"

"ซ้ายค่ะซ้ายนิด"

"น้องเม้มปากนะคะ"

"อย่ายิ้มสิคะ"

"น้องค้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

- -ไม่ต้องบอกก้อรู้ว่ามันแย่มาก รูปออกมาเหมือนหมีแพนด้าอบเกลือ เอาเท้อ ชีวิต

ตอนบ่ายก้อไปเลี้ยง+เที่ยวที่เมืองกาญ มะมีไร

และก้อขอบคุนทุกคนสำหรับของขวันนะคับ

ขอบคุนซิก สำหรับรองเท้าน้า ใส่ดีมั่กเลย

ขอบคุนไนท์ สำหรับคอนแทกนะ ใส่แล้วดูหื่นพิกลๆ

ขอคนเอ็ม สำหรับสารานุกรม ว่างๆจะอ่านให้จบนะ

ของคุนเฮียบาส สำหรับกระบองเพชรน้า ท่าทางจะแพง - -

ขอบคุนพี่โบ้ท สำหรับกางเกงคับ ตอนนี้ใส่อยู่

ขอบคุนเบล สำหรับนาฬิกาน้า ตอนแรกนึกว่าระเบิด

ขอบคุนพี่แบงค์ สำหรับโมเดลนะ แต่ทะไมไปรษณีย์มาเก็บค่าส่งที่อั้มอ่า

ขอบคุนแนค สำหรับผ้าเช้ดหน้านะ นึกว่าจะลืมเราแล้ว

ขอบคุนวิ สำหรับกรอบรูป แน่ะนึกว่าปีนี้จะไม่ได้

ขอบคุณโอ้ค สำหรับG-PEN setนะ โดนมากๆๆๆเลย ขอบคุนจิงๆ

ขอบคุนพี่แนน สำหรับบัตรเติมเงิน เชื่อแล้วว่าคิดมะออกว่าจะให้ไร 55

ขอบคุนทุกๆคำอวยพรฮับ

ขอบคุนแป้งสำหรับเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์ในบลอค และตอน 4ทุ่ม 18 คืนวันที่13

ขอบคุนซิกที่โทรมาตอนเที่ยงคืน 12 นาทีเช้าวันที่ 14 น้า

และอีกหลายๆสายที่ไม่ได้จดไว้

ผ่านไปอีกปีแล้ว ก้อสู้ตายค้าบ

RYLA[Rotary Youth Leadership Award]

(แอบเขียนใหม่)

วันแรก ให้พี่ขับรถไปส่งที่หอวัง 6โมงเช้า ตั้งนาฬิกาไว้ ตีงัยกะให้มันปลุก มันก้อปลุกนะ อืม ก้อตื่นมาอาบน้ำ เก็บกระเป๋า

แต่เชื่อมั้ยโอ้คมันไม่ยอมตื่น!!!! เลยยืนด่ามันเล็กน้อยหน้าห้องมัน

"เฮ้ยตื่นได้แล้ว วันนี้รีบนะเว้ย เดี๋ยวไม่ได้ไปค่าย ตกรถ"

"เมิงจะไปค่ายส่องสัตว์หรืองายวะ จะรีบไปหาอะไร" น่าน มีด่ากลับมาอีก

"เร็วดิไม่ตลกนะเว้ย ตี 5 แล้ว"

"บ้านพ่อเมิง ไปดูนาฬิกาใหม่ไป้"

จิงบ้านพ่อเราก้อบ้านเดียวกับมันอ่ะนะ อยากจะด่าต่อแต่ไม่มีเวลาเลยเดินไปดูนาฬิกา

....................เหอะๆ ตี3 ครึ่ง..................

นาฬิกามันปลุกผิด เลยต้องไปขอโทดมานเลย TT

ในที่สุดก็มาถึงหอวังจนได้ ไอ้ด้วยความที่รีบ เลยลืมหยิบใบเสร็จไป ไงล่ะ เดือดร้อนเลยล่ะสิ เลยต้องใช้เช็คเลขใบเสร็จเอา เสียเวลาอันมีค่าไปอีกหลายนาที สรุปว่าอยู่กลุ่ม เอ 1 เจอแก้วด้วย ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะไม่เจอใครแล้ว 555+ มีแต่คนไม่รู้จักอ่ะ

สตาฟกลุ่มชื่อพี่เจ เหอๆแอบปลื้มอ่ะเกิดวันเดียวกับเราด้วย อ่างว่าอะเนอะคนเกิด 14 ตุลามักจะหน้าตาดี 555+ เอาเห้อ หลับๆ ตื่นๆ ในที่สุดก็มาถึง รร นายร้อย

บรรยากาศอย่างแรกเลยที่คิดคือ มัน มัน มันเหมือนศูนย์ฝึก รด เชี่ยยย เหมือนมากกก สรุปมาเข้าค่ายผู้นำหรือมาฝึก รด ภาคปิดเทอมวะเนี่ย เอาเหอะ ขำๆ

มาถึงวันแรกช่วงบ่ายก้อโดนฝึกเลย รด ปี 1 เป้ะ เอาน่ะ สู้เว่ยๆ ก้อไม่ได้หนักหนาอะไรมาก เข้าแถว เดินแถว แล้วก้อพูดเข้าจังหวะ(ชอบสร้อยที่ว่า " เชี่ยย บึ้มมมม มากมาย) เหอๆ น้องๆม 3 ทั้งหลายเตรียมใจไว้ รด ปี1 ปะมานนี้แหละนะ สู้ๆ

เส็ดแล้วมากินข้าว นะ กินแบบทหาร หนุกดีอ่ะ ขัดฉากก่อนกิน สวดก่อนกิน กว่าจะกินได้แต่ละคำ 555+ นั่นล่ะนะ มีมุดโต้ะด้วย วันแรกๆกินแบบนี้ก้อหนุกอยู่หรอก แต่วันหลังๆเริ่มเซ็ง กว่าจะกินได้ ทำไมไม่ติดป้ายว่า ห้ามกิน ไปเลยวะ

คืนแรก เดินไปรับน้อง เป็นคืนที่เคืองมาก เพราะเราเดินแถวไม่ดี แต่ทหารไปลงโทษพี่สตาฟ คือมันเคืองว่ะ มีไรมาเคลียร์ดิ ไม่ใช่ไปลงก่ะคนอื่น สงสารพี่เค้ามากเลยอ่ะ หลังจากนั้นก้อเริ่มคิดได้แล้วว่า เรามาเข้าค่ายนะเว้ย ไม่ได้มาอยู่บ้านตากอากาศ เหอะ แต่มันฉุนกึ้กเลย จำได้แค่นั้น

แล้วมารับน้อง คลานลอดซุ้ม ตอนแรกนึกว่ามีอะไร แต่ไม่มี โผล่มาโดนแป้งเปียกๆโปะหน้า หนุกหนาน

คืนนั้นคืดบูมกลุ่ม คิดไปๆมาๆได้เพลง เข็ดสะเดี๋ยว (ผวนเอาเอง55+)ต้องขอบใจมานที่เสนอความคิด ท่าเต้นก้อสุดยอดเลย

แล้วไปนอน ห้องนอนมีแต่แมลง มุ้งลวดมีไม่มีค่าเท่ากันเพราะมัน มี รู แล้วเปิดปิดอัตโนมัตตามแรงลมอีกต่างหาก กองทัพแมลงเลยยึดที่นอน ก้อปัดๆไป แต่ตอนกะลังจะนอนเว่ย

แมลง สาบ มัน บิน เข้า มา หา กู!!!!!!!

ตัวควายๆเลยอ่ะ ไม่รู้ทำไง เลยเอารองเท้าตบมันไป ชนผลัง ตายเลย 555+ ออกแนวโหด แล้วก้อปัดไปไกลๆ ให้คนอื่น555 < เลว

วันต่อมาตอนเช้าเข้าห้องประชุม ฟัง บรรยาย ของ นพ พงศักดิ์ มั้ง จำไม่ได้ มันซึ้งนะเว่ย ซึ้งมาก แต่มันเป็นชุดเดียวก่ะที่เราเคยไปฟัง เด้ะเลย มันก้อเลยไม่ซึ้ง เหอๆ เห็นคนอื่นน้ำตาไหลพรากเลยอ่ะ ตอนที่เราฟังครั้งแรกก้อคงเป็นงั้นมั้ง

ตอนบ่าย วอล์คแรลลี่ เค้าให้สุ่มเลือกของได้อย่างนึงแบบจับหมายเลขเอา กลุ่มเราได้แกนล้อ จะเอามาทำแป้ะไรว้า 555 มีอีกกลุ่มได้ยางกับจักรยานไม่มีล้อ นี่ถ้ามีโซ่นะ ประกอบขี่เลยอ่ะ 55

ตอนแรกนึกว่าแรลลี่ไม่หนุก เพราะทหารเป็นคนจัด แต่ไปๆมาๆมันหนุกอ่ะ ชอบฐานที่เป็นเรื่อไททานิค โหดดี แต่มันก้อทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเยอะเลย รู้สึกดีจิงๆ

ตอนเย็น รอบกองไฟ เป็นคืนที่เคือง เพราะตอนแรกเขาให้อินเตอร์แรคท์นำสัน 30 นาที ไปๆมาๆ โดนตัดออก 20 นาที เว่ย แม่ง โมโหมาก แล้วไปเอาการแสดงบางชุดขึ้นแทน ไปอยากบอกว่าชุดไหน แต่เกลียดมันจิงๆ แล้วพิธีกร เสือก มาด่า ซ้ำอีก ยังจำได้เลย

"การที่หนูๆ ออกมานำสันทนาการถือเป็นเรื่องดี แต่ถ้าเวลามันจำกัดเราก็ต้องรู้ว่าจะตัดอะไรออกไปบ้าง"

อันนี้เคืองมาก อยากถามว่าแล้ว เสือก มา ตัด เว ลา กู ออก ทำ ไม ล่ะไอ้ เวง

เลยไม่ฟังมันเลย นั่งหลับ เหอะๆ คืนที่ 2 นี้ นอนไม่หลับเลย เพราะเอวมันเคล็ดตอนออกไปนำสัน ไม่ได้เต้นนาน รู้สึกเหมือนคนแก่เลยแฮะ เอาเหอะ

วันที่ 3 บรรยายต่อ วันนี้หลับลึก หลับจิง เพราะมันน่าเบื่อมาก มาก ๆๆๆๆๆๆๆ เลยหลับยาวเลยอ่ะ แต่ตอนตื่นมาเว้ย มันม ตา กล้อง มา ถ่าย รูป กู อ่ะ เห็นพอดีเลย

ship หายแล้วงัย???????

ตอนบ่ายไปเล่นเพ้นท์บอล แอบเซง เพราะคนเล่นทีมเราเข้าใจผิดเลยวิ่งไปหยิบธงตัวเอง แพ้เลย ทหารก้อแทนที่จะให้เล่นใหม่ เซง เซง เอาเหอะ เลยไปสันแทน รุ่นพี่เขานำสันไม่แป้กเหมือนวันแรกอ่ะ มีเพลงที่เรายังไม่รู้จักเยอะแยะเลย กะจะขอเนื้อมาแต่ไม่ได้ขอ ชอบตอนที่เล่นคอมโบเซทอ่ะ มันมั่ก

ต่อๆ คืนนั้น ไปโต้ะจีน แฟร์เวล อยากเต้นนะเว่ย แต่เต้นไม่ได้ เอวเคล็ดงัย เซงไป 10 ปีเลย โท่ แค่กระโดดลงไอ้รถ(เวง)นั่นคอก้อจะไปอยู่ที่ก้นกบแล้ว จะมานับประสาอะไรก่ะเต้น เลยขอบาย หะหะ

คืนนั้นหลับหนิทเลย

วันสุดท้าย ประกวดร้องเพลง สุนทรพจน์ ประกาศรางวัล วันนั้นได้เกียรติบัตรมา 3 ใบ

1 ผ่านการอบรมค่ายไรล่า

2 วอล์คแรลลี่ ที่ 1

3 สุนทรพจน์ที่ 4

ดีใจมั่กเลย ขอบคุนทุกๆคนเลยนะ

ตอนนั่งรถกลับ เล่นไพ่ ตอนแรกสลาฟ ไปๆมาๆกลายเป็นป้อกเด้ง คนชนะสั่งแพ้ เลยโดนไปบอกรักพี่เจิ้นกะพี่เอนจอย มะเป็นไร ขำๆ

และแล้วก้อถึงหอวัง 5 โมงก่าๆกลับบ้าน เปลี่ยนกระเป๋า 2ทุ่มก้อไปค่ายAICต่อ [Art Indy Creative 2]

เฮ้อ

...

...

คือมีอะไรอย่างนึงน้าตอนไปค่าย ไม่ว่าค่ายไหนก้อเหอะ

ในตัวคนเรา จะมีกำแพงอยู่อันนึง บางคนสูง บางคนต่ำ

มีเพียงผู้ที่ผ่านกำแพงเข้ามาแล้วเท่านั้น ที่เราจะสามารถพูดคุยได้อย่างสนิทใจ

บางคนกำแพงสูงนั้นมาก มันจึงเหมือนกับกลายเป็นคุก คุกที่มืดมิดและเดียวดาย

บางคนกำแพงต่ำและเขาอาจมีความสุข ที่ได้เฝ้ามองผู้คนปีนป่ายกำแพงมาหาเขา

แต่น้อยคนนัก ที่จะรู้ว่า ความสุข คือการที่เราปีนป่ายกำแพงนั้น ออกไปหาคนภายนอก

....

....

อ่านแล้วมันก้อน่าคิดนะ จิงๆแล้วไอ้กำแพงนี่มันก้อคือสิ่งที่เรียกว่า ทิฐิ อ่ะ

หากเราละทิ้งมันไป รอบๆตัวเราก้อจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

บางครั้งมันก้อต้องใช้เวลานะ

ก้อเส้าอ่า ที่มาสนิทกัน วันท้ายๆ แล้วก้อจบค่าย

แต่งานเลี้ยงก้อต้องมีวันเลิกรานะ

ขอบคุนทุกคนมากๆเลย

จากนี้ไปถ้าโชคดีเราคงมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง

แล้วเราจะเก็บค่ายนี้ ไว้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำดีๆไว้ ไนลิ้นชักแห่งความทรงจำ

เมื่อไหร่ที่เหงา ขอให้หยิบผ้าเช็ดหน้าสีเขียวผืนนั้นขึ้นมาดู

แล้วเรา จะยังอยู่ตรงนั้นเสมอ ตลอดไป

...........................

เจอกันไรล่าปีหน้าคับ

อั้ม A1-11

แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ

ที่เห็นใครร่ำลาจากกันด้วยการร้องหาย

แต่บัดนี้ เมื่อเราต้องไป

ก็ถึงวันที่ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร

เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่

ซึ่งอาจ ไม่มีใครเข้าใจเราเหมือน เมื่อวันเดิม

......

กว่าจะรัก เท่าวันนี้

กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา

ใช่เพียงมองตา กันเมื่อไร

อยากจะคิด ต้องจากกัน

เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้นเรายังอยู่เคียงข้างกัน

ดั่งวันวาน

.....

ก่อนจากกัน ฉันมาบอกลา

ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล่นอยู่เต็มหัวใจ

อยากบอกเธอ บอกเธอด้วยใจ

ว่ารักเราจะมีให้กันอย่างนี้เรื่อยไป

แล้วเราจะมา พบกันใหม่

จะกลับมา ร่วมทุกข์สุขกันให้เหมือน เมื่อวันเดิม

.............

กว่าจะรัก เท่าวันนี้

กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา

ใช่เพียงมองตา กันเมื่อไร

อยากจะคิด ต้องจากกัน

เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้นเรายังอยู่เคียงข้างกัน

ดั่งวันวาน

.............

ปล 1 เขียนมาตั้งนานเพิ่งรู้ว่าลืมใส่วันเกิด เราเกิด 14 ตุลา นะ

ปล 2ตอนนี้อยู่ค่ายAIC เด๋วจะมาเล่าให้ฟังละกัน

ปล 3 ไม่มีไรละ บายๆ คับ

หวัดดีเพื่อนๆ ดองมาเกือบ 3 วัน มาอัพละๆ

พาหุรัด เยาวราช สะพานเหล็ก บ้านโป่ง บ้านนัท และบ้านกู

มะวันอาทิดก้อพยายามจะหาแบบผ้าที่จะมาสกรีนเสื้ออิน เพื่อการนี้ เลยลาก(ไอ้)นัทไปอีกคน และมีแนวร่วมสมทบคือลูกโป่ง

จากระยะทางดูว่ามันไกลโคดๆๆๆๆๆๆๆเลยล่ะว่ะ คือจากบ้าน นั่ง63ไปบีทีเอสหมอชิต 1 ชม นั่งบีทีเอสไปสยาม แล้วนั่ง 73 ต่ออีก20นาที แล้วก็เดินร่อนไปมา หาแบบผ้า

เดินไปเดินมา เดินไปพาหุรัดชั้น 2 ที่นี่แม่ง หลายเชื้อชาด ไทย จีน และแขก แล้วมันมีคนเปิดคาราโอเกะ แล้วร้องด้วยเสียงควายคลอดลุกแฝดทีเดียวสิบตัวอ่ะ รำคาญเชี่ยๆ

มาที่เรื่องผ้า ร้านแรก โป้ะเชะ เจอร้านขายผ้าผู้ชายพอเด

"พี่คับถ้าจะหาผ้าไปทำเสื้อเชิ้ตใช้ผ้าอะไรดีคับ"

"อันนี้ได้มั้ยน้อง"

"มันก้อได้อ่ะนะ แต่มันบางไปคับ"

"งั้นรอแปป" แล้วเค้าก้อเดินขึ้นไปชั้น 2 เอาผ้าอีกแบบมาให้ดูและจับและชิม เฮ้ย ไม่ใช่

"ใช้ได้นะคับ นี่ผ้าอะไรคับ"

"กำมะดีน"

"อ่อคับ"

และแล้วก้อจากร้านแรกมา แบบไม่ค่อยได้อะไรเท่าไหร่ ไปร้าน 2 เจ้าของร้านเป็นแขก

"พี่คับมีผ้ากำมะดีนมั้ยคับ"

"จะเอาไปทำอะไรล่ะ"

"ตัดเสื้อคับ"

"ผ้านั่นเอาไว้ตัดกางเกงนะ

"!!!!!!!!!!??????????"

ดีนะไม่สั่งมาก่อน จะจำไว้ กำมะดีน

(สุดท้ายเรื่องเสื้อก้อไม่พ้นผ้าฝ้ายยยย)

ต่อมาเดินไปดีโอ เดินเฉยๆดูของกินให้น้ำลายสอ แล้วอากงนัทก้อเอาละ

"ขอโชว์พลัง หมัดต่อยควายยยยย" ว่าแล้วมันก้อต่อยมาที่กู

"......."อึ้งไป3วิ หมัดต่อยควาย แล้วมาต่อยกู เพราะฉะนั้น กู=ควาย?

"รีบตายไปเลยป่ะ คนอย่างมึงอยู่ก็เปลืองออกซิเจนบนโลกเปล่าๆ" ตอกกลับเข้าให้ หุหุ

เส็ดแล้วเดินออกมาที่ท่าเรือ ก้อยืนคุยกันอยู่ 3 คนแล้วซักพักเลยสังเกดว่า มีแขกถือกล้องถ่ายรูปถลึงตาใส่ ทำไม ไม่เคยเห้นคนหน้าตาดีหรือไง ซักพักเพิ่งรู้ว่าเค้าถ่ายรูปกันอยู่ - - ดักดานอีกแล้วกรู แต่มันก็ถ่านรูปกันได้ไอคิวต่ำจิงๆล่ะ ถ่ายลุคเดียว ห่า ถ่ายได้เป็นชั่วโมงๆ แถมถ่ายกับรถขายกล้วยทอดห่า บ้านมึงกินกล้วยกันเป็นอาหารหลักหรือไง หามุมที่มันเจริญหูเจริญตาหว่านี้ไม่ได้เร้อ

เส็ดๆ ตอนแรกกะจะกลับเลย แต่ไงไม่รู้ "ไปแวะบ้านจรัสกันดีกว่า"ไอ้นัทก้อพูดขึ้น

สรุป ทริปนี้คุ้มจิงๆ ทัวร์บ้านคนอื่น

บ้านลูกโป่ง

-คุนพ่อใจดี เหอๆ

-มีดาบวางอยู่ที่หัวนอนหลายเล่ม(แอบสยอง)

-มี .22 อยู่ในห้อง (ลูกโป่งกำชับว่า ห้ามยิง เพราะข้างในมีอยู่นัดนึง)

-เพิ่งรู้ว่าลูกโป่ง ถึก ไม่ใช่ แข็งแกร่ง แบกถุงเกลือ 50 โล ได้สบายๆ(ตรู5โลก้อบายแล้ว55+)

-ทีวีจอใหญ่มาก

-จบข่าว

หลังจากไปบ้านลูกโป่งก้อว่างงงงง เลยไปหาข้าวเที่ยงกิน

"ว่างว่ะ ไปบ้านมึงเล่นได้ป่ะ"

"เอาดิ"

"...!?" เหยย กรูพูดเล่น ไปได้จิงๆหรือนี่?

สรุปได้ไปจนได้ อย่างที่บอก ทริปนี้คุ้มสุดๆ ก้อนั่งรถเมล์ 7ก ไป นัทบอกว่าใกล้... ใกล้.. ใกล้เชี่ยยยย นั่งจนจะหลับแล้วหลับอีก สรุปก็แวะที่บ้านพักคนชราบางแค อยากบอกว่ามันเป็นที่ที่ดีมากๆเลย คือมันอยู่ติดถนนนะแต่ไม่มีเสียงรถเลย แล้วมันก็อมีแต่ต้นไม้ มีศาลากลางน้ำ ซึ่งลมพัด24ชม เป็นสถานที่ที่ดีมากๆเลย ชอบเลยอ่ะ (อนาคตอาจมาอยู่ เหอว?)

แล้วเดินต่อซักพักก้อถึงจุดหมายปลายทาง the destination

บ้านนัท

-คุนแม่ใจดี

-ปลาสวยง้ามม สวยงาม

-อยากเห็นหน้าหลาน(เหอๆ)

-น่าอยู่ดี

-พระมากมาย(เยอะจิงๆๆๆ)

-จบข่าว

แล้วก้อออกมาจากบ้านเพราะว่าอากงของนัทมีแขก ก้อเลยไปเดินฟิวเจอบางแค หาอะไรสวาปามไปเรื่อยย เส็ดแล้วขึ้นรถ 7กเหมือนเดิม นั่งไปๆมาๆถึงท่าเรือ กะลังจะขึ้นรถกลับ เหลียวไปมองป้ายที่ท่าเรือ ท่าปลายทาง เอ้ ท่าน้ำนนท์ มันบ้านกูนี่หว่า

"งั้นกูไปบ้านมึงมั่ง" เหอะๆ โดนเลย 555+

เลยนั่งเรือมาบ้าน ปะมาน 40นาทีซึ่งมันเร็วกว่ารถเป็นเท่าตัวเลยอ่ะ พึ่งรู้ว่านั่งเรือก้อดี รู้สึกว่ามันเร็วดีหว่ะ เพลินๆดีด้วยนั่งไปก้อคุยไป ไอ้คนข้างๆมันก้อลุกหนีหมดเลยนะ555+ปะมานว่าคุยกันไร้สาระจัดมั้ง ก้อเรื่องไรล่ะ เรื่องทัศนศึกษา ฮาเฮ เล่นไพ่ เกี่ยวมั้ย?(หรือไม่ก้อทนคนหน้าตาดีไม่ได้ 55+)

ต่อด้วย พาไอ้นัทไปหน้าบ้าน เนื่องจากรำคาญพี่เลี้ยง(น้อง)เวลาพาใครมาบ้าน มันจะถามมม ถามมม ถามมม เหี้ยอะไร นักหนาวะ ญาติเมิงหรืองายยยย

และจบวันอาทิดลง ขอบอกเลยว่าเป็นวันที่คุ้มมากๆ เพราะได้ไปเปิดโลก?

ก็เป็นอีกวันที่มีความสุข

สีเขียว-เราเอง สีชมพู-นัท สีฟ้า เจ้าของร้านผ้าร้านแรก สีเหลือง-เจ้าของร้านผ้าร้านที่สอง

ps1 ดองงาน หมัก เค็ม หนอนเจาะ - -

ps2 อยากให้ทุกๆคนเข้าใจกันไวๆ มีไรคุยกันด้วยเหตุผลนะ

ps3 ไม่มีใครทำให้เรารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจได้ หากเราไม่ยอมรับมัน(จาก Princess's Diary)

ps4 แอบเซง

ps5 เกื้อกูล-บริบูรณ์-สมจิต โย่ว เกื้อกูล-บริบูรณ์-สมจิต เกื้อกูล-ทาสิทธิ์-สมจิต-บริบูรณ์

ps6 ลบลิ้งค์GGonlineละนะ^^

ps7 ขอบคุนอากงนัท และอาเหล่ากงกงโป่งที่พาทัวร์ ขอบคุนมากๆจิงๆเลย ^^

มิสคนอ่านคับ

>>โรงบาล(อันนี้กระผมซิกอัพ [แอบอัพให้ ฮ่ะๆ])

ย้อนไป วันสุก อั้มมันเปื่อย เพื่อการนี้ ต้องไปโรงบาลอีกแล้ว

คือมันไม่มีไรหรอก ไปรับยา แล้ว แล้ว แล้ว มันเดินชน ป้ายห้องฉุกเฉิน

"แก๊ง งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"

เหล็กทั้งดุ้น คือมันไม่เจ็บแต่มันยาวมากกกกกกกกกกกกกก เสียงมัน......... คนทั้งโรงบาลหันมอง เป็นจุดเด่นแบบไม่ตั้งตัว รู้สึกเหมือนพึ่งได้รับตำแหน่งนางงามใหม่ๆ ป้ายมันอยู่เฉยๆนะเอ้อ

"โง่ดิมึงไหนบอกไม่เดินชนบาบีก้อนไง"

"เข้าใจหน่อยคนมันแรงดึงดูดสูง มันอยู่ที่หน้าตา"

"ถ้างั้นอย่างมึงเค้าเรียกสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง"

"ป้อเมิง"

วันนั้นไม่น่าเดินกับมันเลยกลายเป็นคนดังในทันที มีแต่คนมอง สงสานมันเหมือนกันนะ55

"ดูเดะมีแต่คนมอง"

"คนมันดัง เป็นดาวก้อเงี้ยนะ"

"ดาวตกเดะ เมเทโอ ผีพุ่งใต้"

"ตกใส่หัวมึงล่ะ เวน" 555 บางทีกัดกับมันก้อหนุกดี

แล้วมันก็ไปกดยูนิฟกล่องในโรงบาลจะมีตู้หยอดตังให้กดๆ

"กินน้ำสุขภาพจิงนะ"

"ต้องดูแลตัวเอง"

"มีเหลือให้ดูแลด้วยเหรอ"

"นะเมิง อ้าว กินเหรียญ เครื่องเชี่ยยยยยยย"ว่าล้วมันก็ถีบตู้ไป 1 ที แล้วมันก้อกระโดดเหยงๆเอามือกุมเท้า คิดได้ยังไง เอาเนื้อไปกระทบเหล็ก สม ท่าทางสมองเอาไว้คั่นหู 55 นอกจากนี้ยังโดนพยาบาลและหมอเพ่งเลง ก็อยู่ดีๆเสือกไปถีบตู้เค้านี่ ไฟไม่ดูดก้ดีแล้ว ฮ่ะๆ ยังไม่จบ มันเอาโปโล ลูกอมมีรู หยอดลงไปในเครื่อง แล้ว แล้ว มันก็ขึ้นมา 10 บาท สุดยอดดดด นั่นเครื่องจะฉลาดกว่าคนได้ยังไง

"สุดยอดดว่ะ"

"น่ะ สติปัญญาพอๆกับเครื่องล่ะดิ มึงเนี่ย"

"ห่า"(อุส่าชม)

สีขาว-เราเอง(ซิก) สีเหลือง-อั้ม

ว่าแล้วจบ อั้มมันมาแล้ว555